Crossroads: Rock & Blues in IRAN + Everything

موسیقی راک و بلوز در ایران و جهان + همه چیز

آقای مافیا، کوروش را برای ما بگذار
نویسنده : یاشار - ساعت ۱۱:۱٠ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۸ آذر ۱۳۸۸
 

روزنامه دنیای اقتصاد > شماره 1960 12/9/88 > صفحه 30 (نگاه سوم)

نویسنده: یاسین نمکچیان

 

مافیای لاله زار و هزار درد بی درمان دیگر اجازه نمی دهد علاقه مندان ستاره بی بدیل موسیقی این سرزمین، صدای کوروش را در تنهایی همیشگی زندگی جاری کنند.
    
    حالاسال هاست بی هیچ دلیل و بهانه ای «ملک جمشید» را به محاق توقیف کشانده اند و ستاره را مثل همان سال های گذشته خانه نشین کرده اند. حالاسال هاست کوروش یغمایی در یکی از آپارتمان های اتوبان چمران در گوشه ای کز کرده و به روزگار از دست رفته ای فکر می کند که مثل برق از کنارش گذشت .او به کسی باج نمی دهد. این را تمام آنهایی که می شناسندش می دانند و همین بهانه خوبی است برای دست های پشت پرده ای که دستش را از زیبایی های زندگی کوتاه کرده اند. آن روزگاری که درها باز بودند و خیلی ها رفتن را به ماندن ترجیح دادند، او ایستاد، چرا که دلش نمی آمد چمدانش را ببندد و با سرزمین مادری اش خداحافظی کند. حالاتاوان آن عشق به یادماندنی، تنهایی است و ترس. فقر است و غربت و اینکه در دل همین تهران خاطره انگیزش غریب مانده، غم انگیزترین بغض این روزهای اوست.
    در لابه لای این همه آلبوم های رنگارنگی که هر روز روانه بازار موسیقی می شود و خیلی هایش مصداق روشن ابتذال است؛ آثار او گمشده هایی هستند که دیگر طرفداران پرو پاقرص استاد هم از یافتنشان ناامید شده اند و کسی هم پاسخگویش نیست. البته خیلی ها خوب می دانند مثلااگر «ملک جمشید» به میدان بیاید تا مدت ها نبض بازار موسیقی را در دست می گیرد و برنامه های سایه های پشت پرده به هم می ریزد. کوروش یغمایی به کسی باج نمی دهد و همین نکته بهانه ای است تا در حاشیه بماند و با زندگی پا در هوایش دست و پنجه نرم کند. دایی جان ناپلئونی فکر نمی کنیم و این ها واقعیت های انکارناپذیری است که در فضای فرهنگی وجود دارد. دلال بازی و مافیایی که فوتبال ایران را به مرز نابودی کشانده و برایش منشور اخلاقی نوشته می شود و برنامه های صداوسیما را اشغال می کند، سال هاست که در لاله زار و استودیو های زیرزمینی سایه اش را روی موسیقی انداخته است. او از جنجال بدش می آید و می خواهد مسالمت آمیز مشکل را حل کند .مصاحبه نمی کند. حرف نمی زند. چیزی نمی گوید تا شاید بهانه ای باشد که شرایطش سخت تر شود. عادت کرده است که سال ها از پله ها بالابرود و از این اتاق به آن اتاق سرگردان شود و دو باره با ناامیدی بیشتر سرازیر شود. عادت کرده است در تنهایی سازش را دست بگیرد و فریادش را به بادها بسپارد. راستی برای یک موزیسین حرفه ای که عمرش را گذاشته و موهایش را سپید کرده چه دردی بزرگتر از اینکه اجازه نمی دهند کار کند، وجود خواهد داشت. همین شرایط مازیار و فرهاد و فریدون فروغی را دق مرگ کرد و تنها مانده کوروش که شاید هزار بار آرزوی مرگ کرده است. تعارف که نداریم. مگر آدمی تا چه اندازه می تواند تاب این همه نامهربانی را داشته باشد. امروز تولد کوروش یغمایی است. می خواستیم بنویسیم تولدت مبارک استاد که یک عمر از شنیدن ترانه هایت لذت بردیم و با «گل یخ» هزار بار روزگار عاشقی را گریستیم. می خواستیم بنویسیم با «سیب نقره ای» به باغ بزرگ شهر رسیدیم و با «ماه و پلنگ» به کوچه خیره شدیم و «آرایش خورشید» را حسرت خوردیم. می خواستیم بنویسیم «کابوس» تقدیر تلخ عابران پیاده روهای این زندگی لعنتی است اما وقتی دست و دل آدمی می لرزد، چطور می تواند قلم را در دست هایش بگیرد و زیبا برقصاندش. چطور می تواند تولدت را تبریک بگوید وقتی پاییز از زانوهایت بالارفته است.
    یاسین نمکچیان


 
comment نظرات ()